Een jongen komt aanrennen, en hij vraagt:
"Wat is de oceaan precies?
Wat is de zee?"
Je kon hem bestoken met statistiek en enorm veel latijnse termen.
Maar het antwoord is niet iets wat je in een boek zal vinden.
Om echt te weten wat de oceaan is, moet je hem met je eigen ogen zien.
Je moet hem horen
en proeven.
Je moet zijn kracht voelen.
Om de oceaan echt te kennen,
moet je hem beleven.
De oceaan is uitgestrekt,
en de meeste van ons ervaren er slechts een klein stukje van.
Eén invalshoek, zoals die van de zeeleguaan
glijdend door het water bij de kust van de Galapagos Eilanden.
Geboren uit een miraculeuze mix van materie en energie,
de oceaan is een oeroude plaats.
Maar het is meer dan zomaar een plaats.
Op een hele reëele manier, leeft de oceaan.
In feite, barstte de oceaan al van leven miljarden jaren voordat
voorouders van de degenkrab voor het eerst het strand betrad.
Alle soorten schepsels volgden,
kijkend naar de hemel met prehistorische ogen.
Toen, in de duur van een leven,
terwijl de mensheid naar de sterren reikte,
de hele natuur leek uit te sterven.
Hoe hard we ook proberen, zo lang en ver als we kunnen kijken,
niemand heeft ooit een oceaan als de onze in de ruimte gevonden.
Maar we hebben nieuwe sterrenstelsels ontdekt
daar waar we het het minste verwachtten, in onze oceaan.
Ga diep genoeg in een druppel water,
daar is de larve van een zee-egel als een asteroïde,
en een ei van een schaaldier
lijkt op een exotische en onverkende planeet.
In het kloppen van een nieuwgeboren hart, begint een wereld.
Wanneer je een stap terug neemt, is het eenvoudig te zien hoe leven begon:
in een puls van water
en een golf van zonlicht en kleur.
Beetje bij beetje,
kwamen nieuwe levensvormen voort gedruppeld uit de wateren van de wereld,
verspreidend en vermenigvuldigend,
aanpassend en evoluerend.
Zo ver als het oog kan zien,
noord en zuid en oost en west,
lacht de oceaan naar de hemel.
Schraap slechts de oppervlakte
en je zult jagende hordes vinden in een adembenemende achtervolging
bij de kust van Zuid Afrika.
Wanneer alles over is,
de dolfijnen, de vogels, de haaien en de walvissen hebben hun magen vol,
zullen vele sardines overleven, zodat het leven door kan gaan.
Toen ontdekkingsreizigers de oceanen overstaken op zoek naar een nieuwe wereld,
hadden ze geen vermoeden welke wonderen zich afpeelden
zo dicht onder hen.
Onder hun scheepswand, zweefden de duivelsroggen
door de zelfde stromingen die hun schepen meedroegen.
Terwijl de wind door de zeilen boven hun hoofd wapperde,
hoe konden zij zich de ongeziene zijde doeken voorstellen
die door het water onder hen dansten?
De prachtige dekenoctopus.
Hoe konden zij zich de schoonheid en sierlijkheid van de rijkdommen van de oceaan voorstellen?
Een paar korte eeuwen geleden,
waren enorme territoria het domein van zeedieren.
De oceaan was van hen.
Zeeleeuwen genoten in de zon op maagdelijke stranden.
En sindsdien, bleef de oceaan ons voeden,
lichaam en ziel,
de bron van onze grootste verhalen en legendes.
Bultruggen slapen vredig,
zij aan zij en ondersteboven
in hun spatzuivere water.
Gigantisch en majestueus, glijden ze langs de bodem van de oceaan
zonder een korreltje zand te verstoren.
Een generatie volgt de andere.
En elke moeder duwt haar baby zachtjes naar de oppervlakte,
hem helpend naar boven op weg naar lucht.
Maar net weten dat de dieren bestaan
is niet genoeg om het verhaal van hun leven te vertellen.
Daarvoor, moet je dichterbij komen
en wat langer blijven.
Je moet ze zien springen en draaien en zwemmen,
hen horen ademen en bewegen.
Het leven van een zeeleeuw gaat net zoveel over spelen als over jagen.
Een aalsgolver mag dan wel op zoek zijn naar lunch
maar het achtervolgen van een egelvis is alleen voor het plezier.
De tijd kruipt langzaam voorbij op een luie middag
en de grapsus grapsus trippelt voorbij de zeeleeuwen.
Zuid Afrikaanse pelsrobben op hun weg terug van de jacht.
De grote witte haai kent hun gewoontes goed.
Op de stranden van Zuid Amerika,
heeft een kleine groep orka's een aparte manier gevonden
om op jongen zeeleeuwen te jagen.
De blauwe vinvis,
een halve straat lang en een gewicht van 120 ton,
schrokt gezonde porties garnaalachtige beestjes genaam kril op.
Op een heldere nacht,
wanneer de oceaan haar geheimen bij haar haalt,
danst het maanlicht over de golven,
en glinsteren het door tot in het koraalrif.
De krab sluipt al rond.
Sommige gluren uit hun schelpen om te kijken of de kust veilig is.
Anderen hebben een schuilplaats voor de nacht gevonden.
Geluid wordt onder water verder en sneller voortgedragen.
Elke kraak en klik wordt geregistreerd en begrepen.
De eerste klap van de vin van een babyhaai.
Het gewoel van zand wanneer de murene over de bodem glijdt.
Sommige zwerven wat rond.
Anderen zoeken beschutting.
Een heremietkreeft die wat is aangekomen
heeft een verblijf met meer ruimte nodig.
Sommigen dineren.
Sommigen proberen in het landschap op te gaan.
Sommigen zetten hun territorium uit.
Druk met het buitenzetten van het afval, behoudt de bidsprinkhaankreeft scherp overzicht.
Hij is niet zo vriendelijk met indringers.
Dus als hij er een vindt,
pas op.
Ondertussen veroorzaakt een zeenaaktslak, genaamd Spaanse danseres,
een pad van vernietiging in Australische wateren als een zwaai van een flamenco jurk.
Voor veel schepsels op de aarde, begon het leven in de zee.
Sommigen keerden terug naar de zee.
De voorvaderen van de Indische zeekoe leefden op het land.
Nu graast hij op grasland, onder water.
En de planten en bloemen en grassen die hij eet
groeiden ook ooit op het land.
Ook de groene zeeschildpad keerde terug naar zee.
Natuurlijk, eens in de zoveel tijd, moet hij naar boven voor lucht.
Van de zee naar de kust, en terug naar de zee.
Zeeschildpadden leggen hun eieren op het strand.
Uitgekomen in de nacht kunnen de baby zeeschildpadden de zee halen, geen probleem.
Maar worden geboren in het volle daglicht, dat is andere koek.
Een op de duizend haalt de zee, genoeg voor de soort om te overleven.
Baby schildpadden zijn geen grote maaltijd voor fregatvogels,
dus delen ze een amuse met de zeilvissen.
Delen is niet het enige wat zich in de oceaan afspeelt.
Sommige soorten zijn van elkaar afhankelijk.
Immuun voor het verlammende gif van de zee-anemoon,
verstoppen clownvissen zich in de anemonen.
Hier beneden, is het alsof de natuur alles eens heeft uitgeprobeerd.
Elke kleur,
elke levenswijze,
elke vorm.
De giftige steenvis is niet erg snel of wendbaar.
Maar geduld en vermomming maken van hem een geducht jager.
De schorpioenvis gaat bewegingsloos en geruisloos wanneer hij honger heeft.
Beiden maken fastfood van de rifbaars.
Grote vissen eten kleine vissen,
maar niet altijd, en niet overal.
Er zijn door vissen bediende schoonheidsalons
met geduldige klanten en drukke schoonmakers.
Hoe verleidelijk het ook is,
het is nooit een goed idee om je tandarts in te slikken.
Sommigen hebben een heel team nodig
voor een full-body scrub.
Sweetlips heeft een kleine schoonmaak nodig.
De bladneusaal kan plotseling ontrafelen.
De katvis is de meester van illusie.
Na het magische optreden,
tijd voor de tuinpaling en een gestreepte scheermesvis ballet.
Als soldaten marcherend naar het front,
strijden reuzenkrabben man tot man in de baai van Melbourne, Australië.
Er is een tijd om te dansen, en een tijd om te strijden.
Er is ook een seizoen voor reizen.
Bultruggen beginnen aan hun lange reis
naar hun zomer voedingsplaatsen bij de polen.
De blauwe vinvis, het grootste dier dat ooit heeft geleefd,
is ook op reis.
De maanvis is een landloper
die het gezelschap van een paar horsmakrelen tijdens de reis best waardeert.
De passagier van een blauwe haai is een verstekeling.
Potvissen komen bijeen in families.
Wanneer de mannetjes zijn opgegroeid,
verlaten ze hun moeders, en reizen ze alleen.
Een wolk elften komt in het bereik van een walvishaai
terwijl hij de oceaan afzwemt
zolang als ze kunnen blijven ze bij zijn mond vandaan.
De geelvintonijnen kunnen een serieuze tijd klokken
racend door de oceaan van oost naar west en van west naar oost.
Dolfijnen zijn acrobatischer.
Ogenschijnlijk racen, eten, springen en spelen ze allemaal tegelijkertijd.
Houd je vast, het wordt een ruig ritje.
Terwijl de zon onder gaat boven de Costa Ricaanse wateren, nemen de dolfijnen het er nog van.
Al die kracht en energie is afhankelijk van een gezonde, voortvarende en veerkrachtige oceaan.
Een belangrijk kenmerk van de gezondheid van de oceaan is het bestaan van oude vissen,
zoals de Aziatische lipvis in de Chinese zeëen.
Om dat masker van wijsheid te dragen,
moet je heel lang overleven in onverstoord water.
Natuurlijk, wanneer je een oude Aziatische lipvis hebt gezien,
heb je ze allemaal gezien.
Er zijn nog steeds onverstoorde gebieden,
waar de zee wild en schoon is.
Er zijn plaatsen waar elk vreemd gezicht een verhaal vertelt,
met een paar onverwachte wendingen.
Er zijn plaatsen waar gevleugelde draken echt bestaan.
De grote rafelvis leeft zijn hele leven
in hetzelfde stukje zee op dezelfde diepte.
Probeer hem te verplaatsen en hij zal sterven.
Er zijn plaatsen waar aliens bijeenkomen, geen schmink of costums zijn nodig.
Wanneer het neerkomt op de meer praktische zaken, zoals het gebruiken van gereedschap,
is de zee-otter de grote voorloper.
Ze gebruiken stenen om schelpen open te kraken en het malse hapje te bemachtigen
terwijl ze de zonnestralen opnemen in Monterey Bay.
De zee verschaft niet alleen voedsel en onderdak, maar ook uitgestrekte open plaatsen.
Zodat elke gemeenschap vrij is om te zwemmen
zover als hun staartvinnen en poten en vinnen ze kunnen brengen.
Voedingsplaatsen in Alaska wachten nog steeds op onze vermoeide reizigers.
Een paar orka's leeft hier het hele jaar.
Na duizenden mijlen, komen de bultruggen aan.
Hier, is het goed vissen, en is er ruimte genoeg om je uit te leven.
Ze maken bubbels in het water om een visnet te vormen.
Als alles klaar is wordt het startsein gegeven,
en is het tijd voor het festijn.
Netten gemaakt door mensen zijn niet van bubbels.
De grote blauwvin tonijn, van de Middelandse Zee,
is nu op het punt van uitsterven.
Door overbevissing en sleepnetten
raken onthutsende aantallen van ongewilde soorten
verstrikt, en sterven.
Bijvangst.
Teruggooien.
Afgekeurd.
Reizigers die hun bestemming nooit zullen bereiken.
Ondanks dat tijdens een mensenleven
ontelbare soorten met uitsterven zijn bedreigd
vecht de oceaan door.
En eenieder die haar kracht kent zal over haar vertellen.
De mensheid reikte naar de sterren en pauzeerde om terug te kijken
naar de blauwe wateren van de oceaan vanuit de ruimte.
Nu bekijken we haar altijd.
We zien hoe ze beweegt, en controleren haar temperatuur.
En wanneer ze pijn heeft, meten we haar pijn.
Met gebruik van sateliet foto's
kun je zien hoe vervuiling uit de rivieren stroomt,
doordringend als aders in het diepe,
overal gif uitspuwend.
We hebben de oceanen vervuilld met honderden miljoenen tonnen vuil,
spullen van mensen, die elk schepsel uitdagen
een nieuwe manier of plaats te vinden om te overleven.
Menselijke onverschilligheid is absoluut het grootste gevaar voor de oceanen.
Toch, zelfs nu, op tegenovergestelde polen op de aarde,
floreren dieren in het ijzige wilde land.
Het zeeluipaard regeert nog steeds superieur op Antartica.
Pinguins waggelen nog steeds over het ijzige landschap,
op zoek naar een wak in het ijs.
Ze vliegen nog steeds door het ijskoude water.
Maar net als kunstschaatsers, verlaten ze iets waarnaar ze verlangen.
Dit is ook de oceaan,
waar vleugellamme vogels zweven onder de dikke ijsdeken.
Hier, plaagt de moederzeehond haar jong nog steeds
voor het eerst het water in.
Ouderschap vergt een hoop geduld.
Vlakbij de Noordpool, een ander schouwspel dat ongerept lijkt,
waar vele soorten afhankelijk zijn van de oceaan voor de dagelijkse kost.
Als draken echt bestaan,
zul je daar de narwal vinden,
eenhoorn van de zee.
Witte dolfijnen zingen
elk drukt zich uit met zijn eigen geluid.
Het verhaal van de oceaan is er een van een harde en natuurlijke worsteling om te overleven,
maar ook zeker een van tederheid.
Met stijgende temperaturen,
smelten grote delen van ijsschotsen weg.
Antarctische wateren zullen spoedig open zijn voor de commerciëele vaart.
Wat zal er worden van degene die daar leven?
De dieren zelf kunnen niet opkomen voor hun overleving.
De schreeuw van bedreigde diersoorten zal ongehoord blijven.
Toch is de wil om hen te beschermen nooit zo groot geweest.
Meer en meer, betreden mensen over de hele wereld de gewichtsloze wereld,
in een universum van wonderen en mysterie.
Een magische wereld waar zelfs de allerkleinste schepsels
inzicht kunnen geven over het ontstaan van onze wereld.
Ze sluipen door dichte bossen, floreren in de diepte.
Ze kijken en luisteren
op zoek naar antwoorden op eeuwenoude vragen,
en ontdekken daarvoor in de plaats gloednieuwe mysteries.
Ze verwonderen zich over een wereld waarin reuzen kunnen vliegen.
Een wereld waarin onze grootste angst nergens op gebaseerd zou kunnen zijn.
Waarin in het meest gruwelijke gezicht een lach verstopt zou kunnen zitten.
Waarin vermoedelijke vijanden, ongevaarlijke buren blijken te zijn,
en zelfs vrienden om een stukje mee te zwemmen.
Nu heb je ze ontmoet.
Nu ken je ze,
niet slechts als monsters, of concepten of lessen,
maar als levende wezens die een kwetsbare planeet met ons delen.
Elke teug lucht en elke druppel water
is afhankelijk van een gezonde oceaan.
Nu is haar leven van ons afhankelijk.
Dus in plaats van de vraag: "Wat is de oceaan precies?"
moeten we onszelf eigenlijk afvragen:
"Wie zijn wij precies?"